den-boro-sou-leo-den-boro

«Δεν μπορώ» σου λέω «Δεν μπορώ»

«Σίγουρα;»

«Ναι. Πολύ θα ήθελα να το κάνω… Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!»

Είναι ένας διάλογος που όλοι έχουμε κάνει λιγότερες ή περισσότερες φορές στη ζωή μας. Θέλουμε να κάνουμε πράγματα αλλά αντιστεκόμαστε και βρίσκουμε χίλια δυο εμπόδια και δικαιολογίες, που μας κρατάνε πίσω, αλυσοδεμένους.

 Επειδή κάθε τι καινούργιο, περιέχει το φόβο του αγνώστου, όπως και κάτι που δεν το έχουμε ξαναδοκιμάσει στην πράξη, όπως η εκπλήρωση μιας βαθιάς μας επιθυμίας που έχει μείνει για καιρό θαμμένη, γιατί δεν είχαμε μέχρι τώρα πιστέψει ότι μπορούσαμε να την πραγματοποιήσουμε λόγω αποθάρρυνσης και αποτυχίας στο παρελθόν.

Δηλαδή, στη σκέψη και μόνο ενός νέου εγχειρήματος, μας πιάνει κρύος ιδρώτας και βρίσκουμε του κόσμου τις δικαιολογίες για να αναβάλουμε τη δράση μας.

Πολλές φορές παγώνουμε βλέποντας το στόχο μας, θεωρώντας ότι δεν είναι εφικτός και προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε την αδυναμία μας πλάθοντας ιστορίες και σενάρια που θα τα ζήλευε και ο καλύτερος μυθιστοριογράφος.

Αναλώνουμε ώρες, μέρες και εβδομάδες στο να προετοιμαστούμε κατάλληλα, και εφευρίσκουμε τρόπους να απαντήσουμε σε πιθανές ερωτήσεις των άλλων για την αδυναμία μας αυτή.

Ρίχνουμε το φταίξιμο σε εξωγενείς παράγοντες και ελισσόμαστε ανάλογα με τις καταστάσεις.

«Δε βλέπεις τι γίνεται έξω», λέμε κι έτσι δίνουμε άλλοθι για την έλλειψη πίστης στον εαυτό μας για τις δυνάμεις μας και για την άρνησή μας να αναλάβουμε την ευθύνη μας. Το κάνουμε βουνό, βάζουμε υποτιθέμενα εμπόδια, για να επιβεβαιώσουμε τον αρχικό μας φόβο ότι εμείς «δεν είμαστε γι’ αυτά». Ψάχνουμε να βρούμε συμμάχους στην ιστορία μας, για να επιβεβαιώσουν τα πιστεύω μας και ότι όντως αυτά συμβαίνουν. Μερικές φορές απορρίπτουμε αυτούς που δεν πιστεύουν στις «ιστορίες» μας, οι οποίοι γίνονται αυτόματα εχθροί μας.

Έτσι καταλήγουμε στον συμβιβασμό και στην πεποίθηση ότι «δεν μπορούμε» να κάνουμε αυτά που θα θέλαμε να κάνουμε.

Μήπως τελικά πίσω από την έκφραση «δεν μπορώ» κρύβεται η έλλειψη πίστης, θάρρους, θέλησης και δύναμης;

Αυτές είναι αξίες που υπάρχουν μέσα μας που όμως δεν τις έχουμε βγάλει ακόμα στο προσκήνιο. Είναι σαν ακατέργαστα διαμάντια στον βυθό του «είναι» μας που περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία εξόρυξης κι αξιοποίησης. Σε αυτή μας την προσπάθεια, χρειάζεται να αντιπαλέψουμε τις υπάρχουσες πεποιθήσεις για τον εαυτό μας και να πάρουμε ενθάρρυνση από έναν ενεργό ακροατή (σύμβουλο ψυχικής υγείας, ψυχολόγο, ψυχοθεραπευτή), που θα επιστήσει την προσοχή μας στον εσωτερικό μας κόσμο και θα μας βοηθήσει να δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά και όχι παραμορφωμένα από το πρίσμα των παγιωμένων αντιλήψεων μας.

Θεόφιλος Φούκης.

Copyright © 2012 Φούκης Θεόφιλος   Αll rights reserved

  • Η πρώτη συνεδρία
    Γράφω αυτό το άρθρο προκειμένου να σας μεταφέρω την εμπειρία μου, πριν κλείσω το πρώτο μου ραντε
  • «Δεν μπορώ» σου λέω «Δεν μπορώ
    «Δεν μπορώ» σου λέω «Δεν μπορώ» «Σίγουρα;» «Ναι. Πολύ θα ήθελα να το κάνω… Ξέρω, όμως, ότι δεν μπο
  • Οθόνη, ένας άψυχος φίλος
    Πολλοί από εμάς στις παιδικές μας αναμνήσεις θυμόμαστε τον εαυτό μας να κάθεται μπροστά στην τηλεόρα
  • Μυστικά και ψέματα
    Αλήθεια, πόσα ψέματα έχει πει ο καθένας μας στη ζωή του; Τόσο στους άλλους ,όσο και στον εαυτό του;
  • Πρέπει ή θέλω;
    Τελικά, πώς επηρεάζει την ψυχική μας υγεία το «πρέπει» και το «θέλω»; Αν είχαμε μια ζυγαριά, προς τα
  • Η πρώτη συνεδρία
    Γράφω αυτό το άρθρο προκειμένου να σας μεταφέρω την εμπειρία μου, πριν κλείσω το πρώτο μου ραντε
Back to top